เวลามือแตะกัน เหมือนฉันหรือไม่
อยากถามเธอเบา
ไม่หวั่นไหว ไม่ไหว แน่ใจหรือ
เราเป็นเพียงเพื่อนจริง
ยิ่งได้เห็นแววตา ที่ไม่รู้เวลา
ที่เหมือนเอนมาพิง
ดีต่อใจแค่ไหน
ฉันยิ่งกลัว
อยากดึงมือกลับมา ก็กลัวจะพลาด
สิ่งที่ไม่เคยมี
ปล่อยคาไว้อย่างนี้ ก็กลัวตัวเอง
อาจล้ำเส้นไป
อยากให้รู้ตัวที ว่ารอยยิ้มตัวเธอ
มีผลมากกับใคร
อย่าล้อเล่นเลย ฉันรู้สึกจริง
เธอเข้าใจไหม ได้โปรด
มันสับสน คำว่า เพื่อน
เหมือนมีสิทธิ์ แต่กลับไม่ใช่
ยังสับสน คืออะไร
เหมือนห่วงใย แต่ไม่สำคัญ
เหมือนได้มีตัวตนข้างเธอทุกฉาก
แต่อยู่เงียบๆ นะ มีบทให้แค่นั้น
เธอตั้งใจให้คิด
หรือผิดเองที่ฉันคิดฝัน
มันสับสน คำว่า เพื่อน
กลายเป็นคนหลบตา ทั้งที่จริงใจ
แค่เพราะคำคำเดียว
ผิดที่ฉันเบี่ยงเบน
หรือเส้นบางๆ ที่ไม่เคยชัดเลย
ถ้าไม่คิดมีใจ จะมาใกล้ชิดเกินไป
ไม่ได้นะอย่างเคย
มีเพื่อนที่ไหนเขาทำอย่างเธอ
ไม่ให้ฉันเผลอได้ยังไง
ทำไม ทำไม ต้องเป็นแค่นี้
เป็นเพื่อนนี่ เป็นแล้วหายได้ไหม
ไม่อยากเป็นแล้ว
มันสับสน คำว่า เพื่อน
เหมือนพิเศษ แต่แล้วก็ไม่
ก็สับสนเธอคิดยังไง
เธอช่วยทำให้ชัดสักครั้ง
เหมือนได้มีตัวตนข้างเธอทุกฉาก
แต่อยู่เงียบๆ นะมีบทให้แค่นั้น
เธอตั้งใจให้คิด
หรือผิดเองที่ฉันคิดฝัน
มันสับสนคำว่า เพื่อน